วันนี้ได้ทำงานให้กับพี่วิและพี่ไก่ (งานเดียวกับที่เคยทำให้พี่หนู งานของกรมการประกันภัย บริษัท KSC) ได้มานั่งที่โต๊ะของพี่วิด้วย เพราะพี่เขาไม่อยู่ทั้งอาทิตย์ไปจนหมดสงกรานต์ (O[]O!! หยุด 5 วันเชียวน๊ะ) ซึ่งงานนี้ก็เหลือไม่มากแล้ว แค่แก้ไขข้อมูลให้กระชับอย่างเดียว แล้วก็พิมพ์รายงานออกมา

บางครั้งก็มีโทรศัพท์เข้ามาบ้าง ก็ต้องรอรับแล้วพยายามตอบ ถ้าตอบไม่ได้ก็ยื่นให้พี่ไก่ (>.,<)

แล้วข้าพเจ้าก็ได้นั่งที่โต๊ะพี่วิไปจนเลิกงาน (= =")

วันนี้เหมือนโดนแม่แกล้ง...

ขณะที่ข้าพเจ้ากำลังนอนอู้ๆอยู่สักพัก

แม่ : ส้มๆ เจ็ดโมงกว่าแล้วนะ
ข้าพเจ้า : O[]O~~ เฮ้ย!!!

วันนี้เลยกลายเป็นวันที่รีบมากเป็นพิเศษ (แม่นะแม่ ปลุกน้องตั้งแต่ตี 5 ได้ แต่ไม่ยอมปลุกส้มตอน 6 โมง ไปปลุกตอน 7 โมง = =") จนต้องนั่งรถแท็กซี่ไปทำงานอีกครั้ง

แต่วันนี้ประทับใจแท็กซี่นะ คือข้าพเจ้ามีแบงค์ 500 แต่คนขับแท็กซี่เขาไม่มีทอน พอข้าพเจ้าบอกว่าให้จอดรอ เด๋วจะไปแลกเงินมาจ่าย เขาก็รอ... (> <~ ความเชื่อใจนี่จำเป็นเหมือนกันนะ ทำให้รู้สึกดี ดีมากจริงๆ)

ในที่ทำงาน วันนี้ข้าพเจ้าโดนพี่วิเรียกให้ไปช่วยด้วยหละ (เย่! ได้ทำตัวมีประโยชน์สักที > <) ช่วยกรอก+เช็คข้อมูลในเว็บสผ. แล้วก็ได้ช่วยพี่เขาตรวจเช็คข้อมูลอื่นๆด้วย วันนี้พี่วิดูรีบๆมาก เพราะต้องปิดงานตั้งแต่เมื่อวาน แต่วันนี้ยังไม่เสร็จ (ฮ่าาาา...) พี่วิทำงานแบบเร่งมากๆ จนต้องฝากพี่อีกคนซื้อข้าวมาให้ด้วย

และแล้วข้าพเจ้าก็ได้ช่วยทำงานของพี่วิจนเลิกงาน...

วันนี้เป็นวันที่ข้าพเจ้ามาทำงานคนเดียวในฝ่าย!!! เพราะเพื่อนคนอื่นๆหยุดกันหมด (1 ไปเรียนซ่อม 2 โดดกลับบ้าน)

ข้าพเจ้าเข้ามานั่งเนือยๆอยู่ในห้องตามปกติ (ก็มันเช้านิ = =) และแอบคิดว่าวันนี้ก็คงไม่มีอะไรมั้ง พอสายๆ ออมก็เข้ามาชวนให้ไปกินข้าวด้วย

แต่พอกลับมาหลังจากที่อู้ไปนาน.. ก็ได้ยินพี่หมอนโวยวายว่า น้องๆหายไปไหนหมด แล้วน้องผู้ชายล่ะไปไหน

ข้าพเจ้าจึงรีบไปถาม (จะได้งานแล้ว!!!) ได้ความว่า เมื่อวันก่อนๆพี่หมอนฝากงานให้ตวงทำ แต่วันนี้ตวงไม่มา ข้าพเจ้าจึงได้ทำแทน ..อิอิ

งานนี้ก็แค่ย้าย proposal จากแฟ้มเดิม ไปแฟ้มใหม่ และปริ้นส์หน้าปก+สัน ใส่ proposal ทั้ง 3 ชุด มีชุดละ 4 เล่ม แต่ละเล่มหนามากทีเดียว

นี่เลยเป็นงานที่ข้าพเจ้าได้ทำในช่วงเช้า จนบ่ายนิดๆ พี่หมอนก็ชวนให้ไปเสนองานด้วยกัน (โอ้ว~ ป๋มจะได้ออกไปข้างนอกแล้วกั๊บ >___<)

ตอนบ่ายก็เลยได้ออกไปข้างนอกกะพี่หมอน พี่หนู และพี่อีกคน(จำชื่อไม่ได้ T^T) ไปที่ศูนย์ราชการที่อยู่ข้างๆ TOT นี่เอง นั่งรถตู้ไป

พอถึงศูนย์ราชการ(เป็นที่ที่ใหญ่และหรูมาก ตอนแรกคิดว่าโรงแรม ฮ่าๆๆ ใหญ่จนต้องกำหนดทิศของประตูเชียวนะ) และพวกเราก็ช่วยๆกันมองหา ว่าสำนักงานสภาที่ปรึกษาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติอยู่ที่ไหน เพราะพี่ๆเขาไปไม่ถูก (O[]O!) แต่ก็โชคดีอีกที่พี่หนูไปเป็น (อะแฮ่ม..)

ช่วงบ่ายนี้ข้าพเจ้าได้เดินเล่นตามพี่ๆในศูนย์ราชการไปเรื่อยๆ คุยโน่นคุยนี่ และๆได้ไปดูห้อง Server Center ด้วย (>____________<)

แล้วก็เลยพึ่งรู้ว่าโปรเจคที่พี่เขาทำคือ ทำเกี่ยวกับการออกแบบและการสร้าง Data Center นี่แหละ แต่ไม่ได้ใหญ่มาก (เหมือนโปรเจคที่ข้าพเจ้าและเพื่อนที่ม.ได้ออกแบบกันในวิชา EAA) จึงมีราคาแค่ประมาณ 5 ล้านเท่านั้น :P

หลังจากกลับมาก็เป็นเวลาเกือบจะเลิกงานแล้ว :) ข้าพเจ้าจึงได้ทำงานเดินเอกสารอีกนิดหน่อย แล้วก็ได้กลับ... เย่!!!

ตอนเช้าพอมาถึง พี่ปูก็ชวนให้ไปสแกนกับถ่ายเอกสาร แต่! พี่ปูอีกคนกลับบอกว่า เฮ้ยๆ อย่าไปใช้น้องเค้าสิ น้องป่วยอยู่นะ ดูสิ หน้าซีดเชียว (แอบคิด.. ก็ทาแป้งกับนั่งแท็กซี่มาอ่ะ ไม่ได้มารถเมย์แล้วเดินตากแดดมา หน้าขาวก็ไม่แปลกนี่ = =") แต่ข้าพเจ้าก็ดื้อ แล้วก็เดินตามไป

พอประมาณ 9 โมง ข้าพเจ้าได้ไปฟังอบรมการใช้โปรแกรม 2Ldb ที่ตึกในฝั่งตรงข้ามกับพี่ๆประมาณ 3-4 คน ตอนแรกก็ตื่นเต้นมาก+ดีใจมากๆ (แต่มารู้ตอนหลังว่าพี่ๆเขาอยากให้เด็กฝึกงานมาช่วยคีย์ข้อมูลใส่ให้ จึงเอามาฟังด้วย.. เอามาหมดทุกคนที่มีเลยด้วยนะ ^ ^")

โดยพี่ๆแต่ละคนก็จะมีน้องนั่งข้างๆด้วย ข้าพเจ้าได้นั่งข้างๆพี่กุ้ง เอาสมุดมากะว่าจะจดลงสมุดตัวเอง (ไปๆมาๆ ต้องไปจดให้พี่กุ้งซะงั้น = =")

นั่งอดทนเรียนการใช้โปรแกรม 2Ldb จนเที่ยง (เกือบหลับแล้วด้วย) จึงได้ไปกินข้าว...

ช่วงบ่ายก็มาช่วยพี่ปูต่อ... จนเลิกงาน

วันนี้... หยุด! เพราะว่าตื่นมาแล้วมึน+ปวดหัว

ข้าพเจ้าจึงฝากให้ต้าไปบอกกับพี่ที่ฝ่ายให้ว่า วันนี้จะไปช่วงบ่ายนะ เพราะรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย

แต่พี่ที่ฝ่ายเขาคิดว่าเป็นหนัก ก็เลยฝากต้ามาบอกว่าให้นอนพักไปเลยวันนึงละกัน

(O[]O!!!) ได้ยินดังนั้น ข้าพเจ้าก็ไม่รีรอ (ฮ่าๆๆๆ โรคขี้เกียจกำเริบทันใด = =") นอนต่อทันที

ตื่นมาบ่ายโมงกว่าๆเชียว... เฮ้อ

วันนี้ตลอดทั้งเช้าข้าพเจ้าได้ทำงานเดิม..

กรอกข้อมูลลงเว็บสผ. เพื่อให้มีหลายเลขวงจรขึ้นที่เว็บ โดยมีพี่หนูเป็นผู้ติดต่อกับศูนย์ของแต่ละจังหวัด ก็มีง่วงๆบ้าง อะไรบ้าง


ช่วงบ่ายก็ว่าง เพราะพี่หนูไปทำธุระ (^ ^) จึงได้ไปช่วยพี่ปูทำงานเอกสาร


ปล. เขียนน้อย เพราะมาเขียนทีหลัง+เริ่มขี้เกียจ (ก๊ากกกกกกกกกกกก...)

เนื่องจากช่วงนี้ข้าพเจ้าพยายามฟังข่าวเรื่องการเมือง ก็เลยพอจะรู้ว่าวันนี้จะมีการชุมนุมที่หน้าราบ 11 แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมากแค่ไหน จะมากถึงขนาดที่ว่าต้องปิดถนนพหลโยธินเลยมั้ย?

แต่พอคิดไปคิดมา ก็เลยรู้สึกเสียดายว่า ในวันอาทิตย์ที่สุดแสนมีค่านี้ ข้าพเจ้าจะไม่ยอมเฉาอยู่ที่คอนโดโดยไม่ออกไปไหนเด็ดขาด! จึงตั้งใจว่าไม่ว่ายังไงก็จะออกไปเที่ยวข้างนอกให้ได้ โดยตั้งใจเอาไว้ว่าจะออกไปตั้งแต่ 8 โมง โอ้ส!!!

ในตอนแรกข้าพเจ้าวางแผนว่าจะไปเดินงานหนังสือ เสร็จแล้วกลับมาดูหนังเรื่อง Remember Me ต่อ แต่ก็เป็นได้แค่แผนเท่านั้น เพราะไม่ได้ทำตามเลย ฮืออออ...

แต่ก็ออกจากคอนโดน๊ะ ออกสายเกินไปนิดเดียว นิดเดียวเองจริงๆน๊ะ พอออกมารอรถ ตำรวจก็ปิดถนนกันแล้ว ตอนนั้นก็พยายามจะโบกแท็กซี่ให้ไปทางพหลฯ แต่ก็ไม่มีใครยอมไป เพราะเขาต้องอ้อมไกลมาก จนมีคันนึงแนะนำข้าพเจ้าให้ขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ไป เพราะสามารถวิ่งเข้าไปได้

และข้าพเจ้าก็ไปทางถนนพหลโยธินได้สำเร็จ โดยฝากชีวิตไว้กับมอเตอร์ไซค์ (ที่ใส่เสื้อสีแดง T^T) ระหว่างทาง ข้าพเจ้าได้เห็นผู้คนมากมายที่มาชุมนุมกัน บนรถยนต์ บนมอเตอร์ไซค์ ตามข้างๆทาง บนสะพานลอย และบางจุดที่ใกล้กับราบ 11 ก็มีผู้คนยืนอยู่เต็มไปหมด (เลยแอบคิดในใจว่า อื้ม.. ปิดถนนก็ดีและ = =") ได้เห็นการ์ดของผู้ชุมนุมด้วย หน้าตาเถื่อนๆน่ากลัวดี (น่ากลัวกว่าตำรวจอีกน๊ะ)

และสุดท้ายข้าพเจ้าก็เดินทางถึงที่หมายอย่างปลอดภัย... 

โดยที่.. ไม่ได้เดินงานหนังสือ

แต่ว่า!!! ได้ดูหนัง (> <) ได้ดูเรื่องบ้านฉันฯ (เด็กแก่แดดมาก แต่น่ารักโฮก...)

เมื่อวันศุกร์ ข้าพเจ้าได้คุยกะแม่ว่าอยากได้กางเกงสีดำมาใส่ทำงาน เพราะทางฝ่ายไม่ได้ซีเรียสมาก แค่แต่งให้เรียบร้อยและใส่ช็อปทับมาก็พอแล้ว ตอนแรกก็คิดๆกันว่าจะซื้อใน Central กัน แต่ตอนที่ไปเดินดู แม้มันจะลดราคาก็ยังแพงอยู่ดี (ตัวละประมาณ 500) แม่ก็เลยชวนไปซื้อที่ Platinum เพราะคิดน่าจะถูกกว่า

พอวันเสาร์ก็เลยได้ไปกับแม่ (> <) ตอนแรกคุยกันว่าจะออกแต่เช้า แต่สุดท้ายก็สาย (= =") พอเดินออกมาถึงถนน ก็เจอกับทหาร ข้าพเจ้าชอบทหารมาก ก็เลยบอกกับแม่ไปว่า "แม่ดูสิ! ทหารเต็มเลย รู้สึกปลอดภัยดีจัง" แต่แม่กลับคิดไปอีกแบบ เพราะกังวลว่าที่ทหารมาอยู่เยอะๆ อาจมีเหตุการณ์ที่อันตรายเกิดขึ้นก็ได้...

จนกระทั่งได้นั่งรถตู้ ระหว่างทางก็ได้เห็นขบวนของผู้ชุมนุมด้วย ข้าพเจ้าก็พยายามมองๆ ก็พึ่งจะเคยได้เห็นใกล้ขนาดนี้ จนแอบคิดไปว่า อื้ม~ รถตู้ที่นั่งมาอยู่กลางขบวนเลยป่าวน๊ะ! แต่พอถึงแยกหนึ่ง (จำชื่อแยกไม่ได้) ก็ออกจากขบวนมาสู่เส้นทางที่โล่งๆ

ถึง Platinum ตอนเกือบๆเที่ยง ไม่นานมากก็เจอร้านที่ขายกางเกง แล้วก็ได้กางเกงอย่างรวดเร็ว (โอ้ว.. เดินเจอร้านไหนก็ซื้อร้านนั้นเลยทีเดียว) ก็ดีที่เขาให้ลองได้ จะได้มั่นใจว่าใส่ได้แน่ๆ ..อิอิ

ข้าพเจ้ากินข้าวกลางวันที่ Food Center บนชั้น 6 ของ Platinum ตอนแรกดูราคาแล้วรู้สึกว่าแพงมาก แต่ก็รสชาติดี จานก็ไม่ได้เล็กเกินไป (ฮ่าาาา... ชอบ!)

หลังจากนั้นก็เดินเล่นที่ชั้น 5 โดยค่อยๆเดินลงมาเรื่อยๆ เดินได้มั่วมาก (เดินตามใจแม่) จนรู้สึกว่าอยากกลับ ก็เดินไปทางประตูน้ำแล้วก็นั่งรถกลับ...

แล้วก็มีนัดมื้อเย็นช่วงหัวค่ำกับเพื่อนๆ(มิ้น เบ้น โฟล์ค จ๊อบ) ที่ Union Mall (>.,<)

ของที่ได้กลับมาวันนี้
- ข้าพเจ้าได้กางเกงสีดำ 3 ตัว ในราคา 750 เป็นเดฟยืด (แม่ซื้อให้ > <)
- ส่วนแม่ได้หมวกน่ารักๆมาหนึ่งใบ เสื้อลายกระต่ายน้อยอีกหนึ่งตัว กับไหมเบอร์ 16 จำนวนหนึ่งที่เพียงพอต่อการถักเสื้อและกระโปรง

วันสุดท้ายของสัปดาห์แรกแล้ว ข้าพเจ้าได้นั่งแท็กซี่มาเช่นเคย... = =" ก็มาถึงค่อนข้างตรงกับเวลาเข้างาน

มานั่งพักได้ไม่นานมาก สายๆพอพี่หนูมาถึงก็เรียกหาทันทีให้ไปทำงานเดิมต่อ จนถึงตอนเลิกงาน... O[]O~~


แต่!!! คราวนี้พี่หนูเป็นคนคุยโทรศัพท์เอง ข้าพเจ้าแค่รอให้พี่หนูถามหมายเลยมา แล้วค่อยเอามาคีย์ใส่ลงในเว็บเอา

ดูเป็นงานง่ายๆนะ แต่ก็เป็นงานที่ทำให้ความเครียดขึ้นสูงได้เลยทีเดียว เพราะตอนที่รอก็ไม่ค่อยกล้าไปทำอย่างอื่นเท่าไหร่ นอกจากนั่งจ้องจอโน๊ตบุคของพี่หนูจนมึน (+_@) จะมีก็แค่เดินไปดื่มน้ำกับเข้าห้องน้ำเท่านั้น จนช่วงบ่ายๆพี่หนูก็พยายามช่วยให้หายเครียด ด้วยวิธีการหลายอย่างเลย เช่นบอกให้เดินไปกินขนมให้อิ่มๆเลยน๊ะ (น่ารักมาก > <~)

(คือๆ ที่ฝ่ายของข้าพเจ้า ทุกบ่ายจะมีมะม่วงน้ำปลาหวาน+ขนมที่พี่ๆใจดีแต่ละคนซื้อมาฝาก บางครั้งถ้าไม่ค่อยมีงานก็จะได้นั่งเป็นราชินี กินขนมอย่างเดียว ฮ่าๆๆ)

สรุป
 การเดินทางมาทำงานที่ TOT
 - ขาไป : แท็กซี่ 4, รถตู้ 1
 - ขากลับ : รถทัวร์ TOT 1, รถตู้และรถเมย์ (จำจำนวนครั้งไม่ได้ = =)

งานที่ได้ทำส่วนใหญ่ : จะเป็นงานเอกสาร (จัด รับ ส่ง ถ่าย สแกน) เพราะที่นี่งานส่วนใหญ่ของเขาเป็นงานเอกสารทั้งนั้น ก็มีฝ่ายเทคนิคอยู่แค่คนเดียวนิ๊

เช้าของวันนี้ก็เป็นของรถแท๊กซี่ไปอีก อื้มๆ จริงๆแล้วก็ไม่ได้ออกมาสายมากจนเกินไป แต่ข้าพเจ้าได้รับบทเรียนจากวันแรกมาแล้ว ดังนั้น!!! แค่มีแท๊กซี่ให้นั่งก็ดีแล้วนะเธอว์~

อ้อๆ เมื่อวานน้าบานมาบอกว่าวันนี้มีอบรมตอนบ่ายๆ (โอ้ว..ตอนบ่ายที่เฝ้ารอ ข้าพเจ้าจะะได้ไปห้องอื่นบ้างแว้ววว... > <)

หลังจากกินข้าวกับทำอะไรๆเรียบร้อยแล้ว ข้าพเจ้าก็ไปนั่งรองานที่โต๊ะเดิม(โต๊ะของพี่ปู) ยังไม่ทันจะได้เปิดโน๊ตบุคเล่นก็ได้รับงานจากพี่หนูทันที(แอร๊ย!!! ได้งานเข้าแต่เช้ากับเขาสักที)

งานที่ได้รับในเช้าวันนี้คือ กรอกรายละเอียดที่ตั้งสำนักงานของแต่ละจังหวัดลงฐานข้อมูลของเว็บสผ.(เป็นเว็บทำงานสำหรับพนักงานของ TOT คล้ายๆกับมีไว้เพื่อแชร์ข้อมูลให้กันระหว่างสาขา)

ตอนแรกก็คิดว่าไม่ได้เยอะมากอะไร แต่ก็มานึกได้ทีหลังว่า อื้ม..แต่ละสาขาในประเทศ งั้นก็มี 76 จังหวัดอ่าดิ๊ เหมือนจะไม่เยอะเท่าไหร่นะ แต่พอพิมพ์ไปได้ระยะนึงนี่ ตาลายมากถึงขั้นมึนเลยทีเดียว เอ๊อะ...

และแล้วเวลาที่ความทรมานหมดไปก็มาถึง แต่ก็ดีใจได้ไม่นาน เพราะตอนทำเสร็จ พี่หนูไม่อยู่ ข้าพเจ้าก็เลยงงๆอยู่พักนึง และแล้วก็มีพี่ใจดีคนนึงเดินมาถาม
"ทำงานให้พี่หนูหรอ?"
"ค่ะ!" ยิ้มสู้
"งานที่ให้โทรศัพท์ไปถามหมายเลขอ้างอิงที่ใช้กับ DSL VPN ใช่มั้ย?"
"ค... ค๊ะ???" ข้าพเจ้าทำหน้าเหวอสุดฤทธิ์ แต่! พี่เขาไม่มอง
"ไม่เป็นไรจ๊ะ เด๋วพี่สอนอีกรอบ" พี่บอกด้วยหน้าตายิ้มแย้ม...
"อ่าคะ" จำใจยอมรับสภาพ ฮึกๆ

สรุปคือเด็กฝึกงานทุกคนเลยต้องมานั่งฟังพี่เขาพูด โฮกกกก... มึนมาก ไม่เคยมึนเท่านี้มาก่อน คือพี่เขาสอนพูดแบบทำนองว่า เราอยากรู้ข้อมูลนี้ ก็ควรถามออกไปแบบนี้ๆๆๆ แต่ไม่ได้สอนให้ตอบคำถาม

พอมีเพื่อนคนนึงลองโทรไป ถ้าถามไปแล้วเขาไม่เข้าใจโดนถามกลับมาก็จะตอบไม่ได้ (นี่แหละ ปวดหัวที่สุด!!!)

เวลาที่รอคอย...

เวลาที่น้าบานให้พี่กุ้งพาไปฟังอบรม ก็คือ...ประมาณบ่ายสามกว่าๆ(รอมา 3 ชม.เชียวนะ - -)

สำหรับงานที่ทำค้างอยู่ก็สำเร็จไป 4 จังหวัด ภายในเวลาประมาณ 4 ชม.เอง (ตกจังหวัดละประมาณชม.) และเหลืออีก 20 จังหวัด เอ๊ง!!!(เอิ่ม.. ทำอย่างงี้ทุกวันข้าพเจ้าคงบ้าตาย)

มาสนใจการอบรมกันดีกว่า

การอบรมนี้ เป็นการจัดอบรมให้กับพนักงานในบริษัท โดยบังคับให้แต่ละฝ่ายมีผู้เข้าอบรม 3 คน สถานที่จัดการอบรมอยู่ที่โรงแรมหรูเชียวนะ เพราะอบรมกันหลายวัน เลยมีห้องให้พักด้วย แล้วก็มีทั้งภาคทฤษฎีและภาคปฏิบัติ

การอบรมครั้งที่ 22 นี้ มีการพูดถึง NOC(Network Operation Center) ของ TOT ที่มีการทำโครงการ GIN เพื่อให้การรับประกันความปลอดภัยของ network (มี 3 ระบบคือ Network Monitor, Application Monitor, Security) บอกถึงรายละเอียดและประโยชน์ของโครงการ GIN และท้ายที่สุดเท่าที่ฟังมา เหมือนจะได้ไป config router กันด้วย O o!

พอกลับมาที่ห้องทำงานก็เลยลองไปถามน้าบานว่าจะมีโอกาสได้ไป config กะเค้ามั้ย (จริงๆก็แค่อยากเห็นเค้า config อ่าแหละ ^ ^") คำตอบที่ได้ไม่ชัดเจน แต่สรุปได้ว่า ...ไม่ (เศร้า T^T)

Note (เพิ่มเติมจากการอบรม :P)
- ที่สำนักงานบางแห่งใช้ router ที่มี 9 interfaces ด้วย O[]O!!!
- งานระดับกระทรวงใช้ switch layer 3
- กรมการข้าว กรมเปิดใหม่ (แต่ก่อนเคยถูกยุบรวมกับกรมกสิกรรม) < ข้าพเจ้าพึ่งจะเคยได้ยิน -..-
- ใช้ Generator + UPS จะทำให้ไฟ smooth มากขึ้น

...
ยาวไปหน่อย ขอบ่นบ้าง ฮ่าๆๆ

วันนี้เป็นวันที่รู้สึกเป็นสุขแต่เช้า เพราะว่า.. เพราะว่า.. ฮ่าาาาาาาา... ได้นั่งรถตู้มาแหละ ฮิ้วๆๆ และแล้วข้าพเจ้าก็ทำสำเร็จ เอาชนะความง่วงนอนของตัวเองได้แล้ว :)

สำหรับวันนี้ก็เป็นวันว่างๆของข้าพเจ้าอีกวัน เพราะพี่ๆเขาต้องรีบเคลียร์งานให้เสร็จภายในเดือนนี้แล้ว ก็เลยไม่สามารถให้เด็กฝึกงานอย่างข้าพเจ้าช่วยได้

หลังจากที่ข้าพเจ้านั่งว่างมาสักระยะ ก็โดนเรียกให้ไปช่วยดู Ms.Excel ให้กับพี่เกด ก็ช่วยพี่เค้าแก้ๆงานนิดหน่อย แล้วก็มานั่งว่างต่อ...

เมื่อว่างจนทนไม่ไหว ข้าพเจ้าเลยลองถามพี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆว่า "พี่~ ว่างอ่ะ อยากทำงานบ้าง" พี่ยิ้มๆแล้วตอบกลับมาว่า "มาๆๆ นวดพี่ๆคนละ 20 นาที เนี่ยๆ เวียนจากฝั่งนี้ ไปฝั่งนู้นด้วยนะ" ป๊าด!!!

ตอนบ่ายข้าพเจ้าก็ได้ทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็ก (^ ^") พี่ปูพาหลานมาฝากให้ดูแล ตอนแรกๆข้าพเจ้าก็ไม่ได้คุยกะน้องเค้าเท่าไหร่ แต่พอน้องเห็นข้าพเจ้าเปิด facebook แล้วเท่านั้นแหละ... (คอมข้าพเจ้าเลยต้องเปิด facebook ให้น้องด้วย ...")

จนถึงตอนเย็นๆ ก็ได้งานมาเพิ่มคือ ให้ลบหัวท้ายของเอกสารสแกนและลบตรงส่วนที่เปรอะหมึกออก (งานนี้ตอนที่ได้มาก็บ่ายแก่ๆแล้ว ใกล้เลิกงานมากๆ วันนี้ข้าพเจ้าเลยกลับช้านิดนึง = =")

ความรู้สึกของวันนี้
- การนั่งว่างนานๆท่ามกลางความวุ่นวายของคนรอบๆ ทำให้เบื่อและรู้สึกแย่ได้นะเนี่ย
- ข้าพเจ้าเกลียดเด็กนะ แต่ก็เล่นกะเด็กๆได้ ..."
- เป็นวันที่รู้สึกว่าอยากวุ่นวาย ชั้นอยากวุ่นวายบ้าง!!!
- ได้กลับรถทัวร์ของ TOT ด้วย แต่!!! โดนคนขับรถดุก่อนจอด -*-

ในตอนกลางคืนข้าพเจ้าตั้งใจว่าจะตื่นให้เช้าขึ้นอีกครึ่งชม. เพื่อที่จะให้มาทันรอขึ้นรถเมย์หรือรถตู้ แต่สุดท้ายแล้วก็ลุกขึ้นมาไม่ไหว ตื่นมาเวลาเดิมคือตอนหกโมงกว่าๆ = =" ก็เลยได้นั่งแท็กซี่มาเหมือนกับวันแรก

เมื่อมาถึงแล้วก็มีเวลากินข้าวเช้านิดหน่อย แล้วจึงขึ้นมาที่ที่ทำงาน ก็เป็นเวลาประมาณ 8 โมง ตอนนั้นก็ยังไม่ค่อยเจอใคร เพราะพี่ๆเขายังไม่ได้ขึ้นมากัน (มาเป็นคนที่ 4 ...O[]O!!!)

ตอนเช้าๆก็เลยได้นั่งในห้องประชุมข้างใน จากนั้นประมาณชม.นึงก็ได้ทำงานเอกสาร แล้วก็ได้เดินไปเดินมาทักทายกับพี่ปูและพี่ๆคนอื่นๆ พอสายๆหน่อยก็มานั่งที่โต๊ะพี่ปู (ห้องโดน...ยึด - -")

สำหรับวันนี้ก็ว่างๆ ไม่ค่อยได้ทำอะไรเท่าไหร่เพราะไม่ค่อยมีงาน

ตอนกลางวัน หลังจากกินข้าวกับเพื่อนๆที่ฝึกงานด้วยกันแล้ว ข้าพเจ้าได้มีโอกาสคุยกะพี่โอด้วย ...
ก็เลยถือโอกาสถามเรื่องที่จะได้ออกนอกสถานที่ซะเลย แต่พี่เขาตอบมาว่า ทางบริษัทไม่มีนโยบายในการนำนิสิตฝึกงานออกไปข้างนอกนะ (โฮกกกกกกกกกกกก... T^T)

ความหวังที่มีอยู่น้อยนิดหายไปเกือบหมดเลยทีเดียว ฮือ..

แต่พี่เค้าก็แนะนำว่า ถ้าอยากออกจริงๆ ให้คอยสังเกตพี่ๆเอาไว้ ว่าพี่คนไหนถือกุญแจรถไว้รึป่าว แล้วค่อยขอไปด้วยก็อาจจะได้ ถ้าขับรถเป็นยิ่งดี ...จบ (แล้วข้าพเจ้าขับเป็นเรอะ!!!)

ตอนบ่ายพี่ปูชวนไปสแกนเอกสารลง e-doc กับซีร็อกเป็นสำเนาเก็บเอาไว้เองด้วย แบบว่าตอนแรกมองเครื่องนั้นผ่านๆก็เหมือนไม่มีอะไรเท่าไหร่ แต่ตอนที่พี่ปูพาไปทำนี่ โอ้ววว... หน้าจอสัมผัสด้วยอ่ะ แต่ก็ยังมีปุ่มที่เครื่องอยู่บ้าง รวมๆก็ดูดีมากเลย ต้องมีการใส่ password ก่อนด้วย (ฝ่ายใครฝ่ายมัน) แถมใส่กระดาษได้หลายขนาดด้วย (O[]O!! ...ไฮโซ)

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรมากแล้ว นั่งว่างๆเกือบทั้งบ่าย (เกือบจะหลับแล้วถ้าไม่มีของกินมาวาง :P)

สรุป : วันนี้ก็นั่งรองานหลักเหมือนเมื่อวาน ทำงานรอง(งานเอกสาร) ต่อไป...

วันนี้เป็นวันที่ข้าพเจ้าได้เริ่มฝึกงานวันแรก โดยที่วันนี้จะมีปฐมนิเทศของเด็กฝึกงานที่ TOT ด้วย เริ่มตั้งแต่ 8 โมงเช้าเลย ตอนกลางคืนเลยตั้งใจว่า เอาล่ะ! จะรีบนอนเพื่อจะได้ตื่นเช้าๆ ก็เลยนอนเร็วหน่อย ประมาณตีหนึ่ง(แต่สุดท้ายก็นอนไม่ค่อยหลับ เพราะประมาณสองถึงสามคืนก่อนนอนประมาณตีสามถึงตีสี่ =.,=)

พอถึงตอนเช้าเลยตื่นสายกว่าที่คิดนิดหน่อย แต่ก็ยังถือว่าโอเคอยู่ ไม่ได้ช้าจนเกินไปนัก เพราะตื่นมาประมาณ 6 โมงกว่าๆ แล้วก็ได้ออกไปรอขึ้นรถตอนประมาณ 7 โมงครึ่ง ซึ่งรถก็ไม่มาซะที รอนานมากจนตัดสินใจนั่่งรถแท็กซี่ไป รถก็ติดอีก จนทำให้สายกว่าเวลานัดไปประมาณ 10 กว่านาที ตอนนั้นก็กลัวมากว่าจะกลายเป็นสายรึป่าว แต่ที่นู่นเขาก็ไม่อะไรมาก เพราะเป็นการปฐมนิเทศ ถือว่ารอดตัวไป (ฮ่าๆๆ พรุ่งนี้ต้องรีบมาล่ะ ^ ^)

ช่วงเช้า 8-12 เป็นการปฐมนิเทศ พี่ๆของ TOT ก็มาแนะนำบริษัท กล่าวถึงความเป็นมา จนไปถึงสินค้าและการให้บริการทั่วไป ก็ชิวๆดี มีการคุยเล่นเป็นระยะๆบ้าง

ช่วงหลังๆของการปฐมนิเทศ นิสิตฝึกงานก็จะได้รู้ว่าตัวเองได้ทำที่ฝ่ายไหน ก็จะแยกๆไปตามสาขาที่เรียนมา (TOT รับเด็กฝึกงานเยอะมากทีเดียว คิดว่าน่าจะหลายร้อยคน O[]O!!)

อ่าๆ ในส่วนของข้าพเจ้าและเพื่อนๆอีก 5 คน ได้ไปฝึกอยู่ที่ฝ่ายขาย โดยจะแยกเป็นสองส่วนคือภาครัฐและเอกชน ซึ่งก็จะมีแยกย่อยๆไปอีก

ข้าพเจ้าได้อยู่ที่ บรบ.1 (จำรายละเอียดไม่ค่อยได้ ฮ่าๆๆ เด๋วต้องไปเก็บข้อมูลมาอีกที ^ ^") พอเข้าไปถึงที่ฝ่ายที่ได้รับมอบหมายมาตอนแรกก็แอบเกร็งๆบ้าง เพราะก็มีเด็กฝึกงานที่ทำกันอยู่ก่อนแล้ว 2 คน แต่พี่เลี้ยงก็ใจดีมาก โดยมีพี่กุ้งมาดูแลในตอนแรก คอยแนะนำต่างๆ แถมแอบถามมาด้วยว่าอาจจะให้ออกไปลองขายกับเค้าดูบ้าง (> < ตอนนั้นแอบดีใจโคด จะได้ออกนอกสถานที่ด้วย)

จากนั้นพี่กุ้งก็ให้นั่งรอพบกับน้าบาน[ผจก. ทินกร] (ตอนแรกเห็นรูปแล้วก็รู้สึกกลัวๆอยู่บ้าง แต่เขาก็คุยดีมากๆ ให้คำแนะนำดี) เขาถามด้วยว่าเรียนเกี่ยวกับอะไรมา เขียนโปรแกรมเป็นมั้ย? ข้าพเจ้าก็ตอบไปว่า ได้เขียนบ้างตอนปีหนึ่งถึงปีสอง แต่ปีสามก็เรียนเกี่ยวกับ network กับ database (ข้าพเจ้าเกือบจะโดนให้ทำเกี่ยวกับ storage แล้ว O[]O!!!) สุดท้ายพี่เขาก็เลยจะให้ไปช่วยงานกับพี่โอ เพราะพี่โอก็ทำงานทางด้านเกี่ยวกับ router ด้วยซึ่งเปนสาย network อยู่แล้ว ซึ่งตอนนั้นพี่โอไม่อยู่ ข้าพเจ้าจึงต้องนั่งรอให้พี่โอกลับมา

โดยระหว่างที่รอก็มีพี่ปูกับพี่ส้มคอยดูแล และสอนงานที่เกี่ยวกับเอกสารทั้งหมดเลย เป็นการเดินเรื่องไปฝ่ายโน้นฝ่ายนี้ ฯลฯ แล้วก็ทำจนถึงเลิกงาน 5 โมงเย็น :)

ปล. จริงๆแล้วที่ฝ่ายของข้าพเจ้ามีเด็กฝึกงานทั้งหมด 6 คน (ชาย 3 หญิง 2 + ข้าพเจ้า) แหะๆ
ตอนนั้นอีกคนไปทำงานอยู่ ก็เลยไม่เห็นตั้งแต่แรก :P

ปล.2 แผนกนี้ทุกคนเป็นกันเอง และเฮฮามากๆ (>.,< ชอบจัง)

เนื่องจากว่าเบื่อแม่แบบของ blogger ก็เลยไปลองโหลดจากที่อื่นมาแก้ๆดู

แล้วก็เลยได้บล็อกออกมาเป็นแบบที่เห็นนี่แหละ ...โว้ววววววววว

แต่กว่าจะได้แบบนี้ ก็แก้อยู่นานเลย T^T



...
ขอบคุณหนูเบ้นด้วยนะ สำหรับคำแนะนำ ^ ^

การทำงานร่วมกับผู้อื่นอย่างมีความสุข ต้องเริ่มจากการเปลี่ยนแปลงตัวเองก่อน ไม่ใช่ว่าไปบอกว่าคนนั้นคนนี้ไม่ดี ไม่ยอมเข้ามาคุยด้วย ก็เลยไม่ไปคุย แบบนี้มันก็ไม่ต่างกันสิ = ="

ช่วงนี้พอดีว่าได้ทำงานกลุ่มร่วมกับเพื่อนๆหลายรูปแบบมาก ก็มีทั้งไปได้ด้วยดี(ได้งานมาทำบ้าง) กับงั้นๆ(ก็ว่างๆ กลายเป็นคนอู้ประจำกลุ่ม)

ทำให้ลองมานึกๆดู บางทีไม่ได้รับการแบ่งงานมาก็แอบน้อยใจนะ ว่าทำไม? ไม่ให้ข้าพเจ้าทำอะไรบ้างอ่ะ ข้าพเจ้าไม่มีความสามารถพอหรอ ก็เลยไม่ไว้ใจไม่แบ่งงานมาให้ T^T หรือเพราะอะไรกันแน่นะ? บางครั้งมันทำให้รู้สึกท้อแท้ จนทำให้แค่การเดินไปถามก็ไม่อยากจะเข้าไปน่ะ ...เฮ้อ

ก็ไม่รู้จะทำยังไงนะ ตอนนี้ก็จะพยายามใช้ความกล้า บวกกับความหน้าด้านเข้าไปถามให้บ่อยขึ้นละกัน ฮึบ!!!

ก็รู้นะว่าตัวเองยังทำอะไรไม่ค่อยเป็น แล้วการที่ไม่บอกว่าต้องทำอะไรบ้างเนี่ย มันชวนให้คิดว่า "อ้าว... ทำอะไรไม่เป็นใช่มะ? งั้นก็อยู่เฉยๆไปเส่ะ !" ประมาณนี้อ่ะ = ="  

ข้าพเจ้าเองก็หมดไฟไปอยู่พักใหญ่ จนได้ทำงานกลุ่ม(อีกงาน)ร่วมกับเพื่อนกลุ่มใหม่ ก็เลยทำให้รู้สึกดีมากขึ้น จึงอยากเขียนอะไรแบบนี้บ้าง ลองไปหาจากเน็ต ก็ชอบบทความอันนี้อ่ะ

เอามาจากเว็บ http://nongjeeny.exteen.com/20070811/p-s-y-c-h-o นะ ตัดมาให้อ่านเล่นๆกัน :)


P-S-Y-C-H-O ในการทำงานร่วมกับผู้อื่น

P	=	Positive Thinking.คิดแต่ทางบวก สร้างโลกสวยงาม
S	=	Smileยิ้มแย้มแจ่มใส สร้างความประทับใจ
Y	=	Yoursจริงใจให้กัน ช่วยเหลือการงาน
C	=	Compromise .. สมานสามัคคี ด้วยการประนีประนอม
H	=	Human Relations สัมพันธ์ที่ดี สร้างมิตรผูกพัน
O	=	Oral Communication.สื่อสารชัดเจน แก้ไขข้อขัดแย้ง

Positive Thinking คิดแต่ทางบวก สร้างโลกสวยงาม
  ในการทำงานใด ๆ ก็ตาม ทัศนคติเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งทัศนคติย่อมมีส่วนสัมพันธ์โดยตรงต่อการแสดงออกทางพฤติกรรม และหากคุณเองมีทัศนคติหรือความคิดในเชิงลบ ตัวคุณเองย่อมมีพฤติกรรมที่ไม่อยากให้ความร่วมมือใด ๆ การนินทาว่าร้าย การแสดงพฤติกรรมที่ก้าวร้าว และในที่สุดสิ่งเหล่านี้เองจะส่งผลทำให้คุณไม่มีความสุขกับงานของคุณเอง ดังนั้นเพื่อให้คุณสามารถทำงานร่วมกับผู้อื่นได้อย่างมีความสุขและสนุกกับ สิ่งที่กำลังทำอยู่ ขอให้คุณปรับความคิด ทัศนคติของตัวคุณเองโดยให้มองโลกในทางบวกไว้เสมอไม่ว่าจะเป็นกับหัวหน้างาน เพื่อนร่วมงาน ลูกทีมของคุณเอง หรือแม้กระทั่งลูกค้าที่คุณต้องติดต่อด้วย

Smile ยิ้มแย้มแจ่มใส สร้างความประทับใจ
  คุณควรจะสร้างความประทับใจแก่ผู้อื่นด้วยการให้รอยยิ้ม การยิ้มแย้มแจ่มใสจะทำให้คุณมีเสน่ห์ที่น่าคบหาสมาคมด้วย แน่นอนว่าคงจะไม่มีใครอยากร่วมงานกับคนที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เป็นประจำ ทำหน้าบึ้งตึงอยู่ตลอดเวลา หรือทำสีหน้าเบื่อหน่ายเมื่อต้องทำงานร่วมกับผู้อื่น.การทำงานด้วยรอยยิ้ม จะส่งผลให้คุณทำงานอย่างมีความสุข และทำให้คุณพร้อมที่จะรับมือกับปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น เพราะใจคุณมีความสุข ก็จะทำให้จิตคุณไม่ฟุ้งซ่าน และในที่สุดเมื่อจิตคุณนิ่ง คุณย่อมมีสติ สมาธิ และปัญญาในการวางแผนงานและตัดสินปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น

Yours จริงใจให้กัน ช่วยเหลือการงาน
  คุณควรมีความจริงใจที่จะให้ความช่วยเหลือ และช่วยแก้ไขปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในการทำงานแก่เพื่อนร่วมงานของคุณ โดยคุณควรมีความมุ่งหวังที่จะให้การทำงานประสบผลสำเร็จในเป้าหมายที่กำหนด ขึ้นร่วมกัน ความจริงใจจะส่งผลให้คุณเป็นผู้รับฟังและเป็นผู้ให้ที่ดี ซึ่งคุณไม่จำเป็นที่จะต้องรอให้บุคคลอื่นมาร้องขอให้คุณช่วยก่อน คุณสามารถอาสาช่วยเหลือในการทำงานหรือการจัดการกับปัญหาต่าง ๆ และหากคุณมีความจริงใจในการให้ความช่วยเหลือแก่บุคคลต่าง ๆ ก็จะทำให้คุณมีความต้องการและความพยายามในการแสวงหาวิธีการเพื่อจัดการกับ ปัญหาที่เกิดขึ้น .ความจริงใจที่คุณแสดงออกมานั้นย่อมสร้างความประทับใจและทัศนคติที่ดีจาก บุคคลรอบข้างตัวคุณ

Compromise .. สมานสามัคคี ด้วยการประนีประนอม
  แน่นอนว่าการทำงานร่วมกันนั้นย่อมต้องมีปัญหาความขัดแย้งเกิดขึ้น อาจเนื่องมาจากทัศคติและความคิดเห็นที่ไม่ตรงกัน หรืออาจเป็นเพราะความขัดแย้งทางผลประโยชน์ที่ไม่ลงรอยกัน หากคุณเป็นผู้หนึ่งที่อยู่ในสถานการณ์ของความขัดแย้งที่เกิดขึ้น คุณควรเป็นผู้ทำให้เกิดความสามัคคีด้วยการสร้างความประนีประนอมระหว่างกัน ความพยายามทำให้สถานการณ์ลดความตึงเครียดลงโดยทั้งสองฝ่ายไม่เสียผลประโยชน์ สร้างสถานการณ์ในลักษณะของ Win Win Situation นั่นคือไม่มีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้เปรียบหรือเสียเปรียบ..การที่คุณปล่อยนิ่ง ดูดาย โดยไม่พยายามทำอะไรเพื่อให้สถานการณ์ของความขัดแย้งคลี่คลายลง ย่อมจะส่งผลต่อการประสิทธิภาพและประสิทธิผลในการทำงานของกลุ่มหรือทีมงานของ คุณเองได้

Human Relations สัมพันธ์ที่ดี สร้างมิตรผูกพัน
  ความมีมนุษยสัมพันธ์เริ่มจากการเริ่มต้นทักทาย การแสดงความเป็นมิตรกับบุคคลต่าง ๆ ทั้งที่รู้จักและที่ไม่รู้จักมาก่อน และรวมไปถึงการแสดงความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใย การแสดงไมตรีจิตกับผู้อื่น ตลอดจนการแสดงกิริยาท่าทางและการใช้วาจาเพื่อสร้างความคุ้นเคย การรักษาความสัมพันธ์อันดีงามไว้.ซึ่งพฤติกรรมต่าง ๆ เหล่านี้จะทำให้คุณมีเพื่อนหรือเครือข่ายที่กว้างขวางที่พร้อมจะให้ข้อมูล และให้ความร่วมมือกับคุณในการทำงานใด ๆ ก็ตาม นอกจากนี้การที่คุณมีเครือข่ายมากมายย่อมหมายถึงคุณได้รับการยอมรับจากกลุ่ม คนเหล่านั้นซึ่งพร้อมที่จะช่วยเหลือคุณอยู่ตลอดเวลา

Oral Communication สื่อสารชัดเจน แก้ไขข้อขัดแย้ง
  ความสามารถในการสื่อสารด้วยวาจาเป็นลักษณะพฤติกรรมอย่างหนึ่งที่จำเป็นสำหรับการทำงานร่วมกับผู้อื่น หากคุณพูดหรือให้ข้อมูลข่าวสารที่คลุมเครือ ไม่ชัดเจน ถูกต้องแก่บุคคลหรือหน่วยงานอื่นแล้วหล่ะก็ เหตุการณ์เหล่านี้อาจจุดประกายให้คุณเกิดข้อขัดแย้งหรือปัญหาในการทำงานร่วมกับผู้อื่นได้ ดังนั้นขอให้คุณตระหนักไว้เสมอว่าข้อมูลที่คุณกำลังสื่อออกไป นั้นควรจะต้องชัดเจน ถูกต้อง และเป็นปัจจุบันอยู่เสมอ เพราะข้อมูลของคุณอาจจะเป็นประโยชน์อย่างมาก ต่อการทำงานของบุคคลหรือหน่วยงานอื่น


...

ข้าพเจ้าก็พอจะรู้ตัวอยู่หรอก ว่าทำไม่ได้ แต่จะไม่ให้เสียใจเลยนั้นอ่ะ มันยากจริงๆ
คะแนนที่ออกมามันน้อยมาก อาจจะไม่น้อยที่สุด แต่ก็รู้สึกว่ามันน้อย

จะมีใครรู้มั้ยว่ามันยากมากที่จะไม่บ่นหรือพูดออกมา ต้องพยายามเงียบๆ
ไม่ใช่ว่าได้น้อยแล้วเลยไม่อยากพูดนะ อยากพูดออกมามากๆ แต่ก็นะ...

ข้าพเจ้าก็รู้อยู่ว่ายังมีเพื่อนบางส่วนที่ได้น้อยมาก และน้อยมากๆจริงๆ
เขาก็คงรู้สึกดังเช่นข้าพเจ้า หรือบางทีอาจมากกว่าด้วยซ้ำ อื้ม...

แต่ทำไมนะ ข้าพเจ้าก็พอเข้าใจ ว่าท่านอาจจะรับไม่ได้ เพราะไม่เคยได้น้อยเท่านี้
ข้าพเจ้าคิดว่าท่านน่าจะรู้บ้าง ว่ายังมีคนที่ได้น้อยกว่ามากๆอยู่ หรือท่านอาจไม่สนใจ?

ท่านอาจเป็นคนส่วนใหญ่ที่ได้คะแนนประมาณ mean เหยียบๆ mean หรือเกิน mean
ส่วนข้าพเจ้าเป็นคนส่วนน้อยที่ตก mean อย่างชัดเจน!!!

ก็ได้แต่หวังให้ท่านคิดได้เอง ว่าการบ่นว่าคะแนนของตัวเองนั้นน้อยมาก
มันทำให้คนส่วนหนึ่งเจ็บ!!! ไม่ต้องใช้คำพูดแรงๆแบบ ไอ้โง่ หรือไอ้ควายเลย

ข้าพเจ้าพยายามจะไม่คิดมาก แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ ทั้งๆที่พยายามจะเข้าใจ
แต่ก็นะ การพยายามเข้าใจพวกท่านแบบเงียบๆอยู่ฝ่ายเดียว ก็คงได้แค่นี้แหละ

ข้าพเจ้าอาจใจแคบเกินไป ก็นะ แค่อยากให้เข้าใจกันบ้าง 

อย่างน้อยก็ช่วยบ่นอย่างพองามเถอะ
บ่นไปทั่วแบบนั้น มันน่าถีบปากจริงๆ -*-