ต้นไม้แม้จะสูงใหญ่เพียงไหน คงไม่อาจทานทนลมพายุที่รุนแรง

แล้วผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่ง จะทนแรงกดดันได้สักแค่ไหนกัน

จิตใจที่เคยอ่อนไหว บัดนี้ย่อมหยาบกระด้างไปตามกาลเวลา

หัวใจที่เคยอ่อนล้ามานาน บัดนี้คงแตกสลายไปเรียบร้อยแล้ว

ความรู้สึกดีๆที่เคยมี คงยากที่จะลบล้างความรู้สึกแย่ๆที่มีตอนนี้

ดอกไม้ที่เคยเบ่งบาน มันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่นะ

หมดเวลาแล้วหละ ไม่มีอีกแล้ว จบแล้ว...



มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

กับ มีความทุกข์เพื่อให้คนอื่นมีความสุข

คุณจะเลือกอะไร?


ข้าพเจ้าขอเลือกให้ทุกคนมีความสุข แม้ข้าพเจ้าจะมีความทุกข์ ...ล้อเล่นน่ะ

ข้าพเจ้าไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก ความสุขของตัวเองต้องมาก่อนสิ ฮ่าๆ


...

ดอกไม้กำลังบานอยู่ที่ไหนสักแห่ง ^^

ข้าพเจ้าเชื่อว่าทุกสิ่งทุกอย่างมีคุณค่าในตัวเองแน่นอน คำพูด การกระทำ ความรู้สึก ฯลฯ

แม้บางคนไม่คิดว่าคำพูด การกระทำ หรือความรู้สึกของข้าพเจ้ามีค่า
ข้าพเจ้าก็จะไม่สนใจแล้ว แค่บางคนไม่มีทางทำให้จิตใจของข้าพเจ้าหวั่นไหวแน่
ข้าพเจ้าเข้มแข็งพอแล้วที่จะเผชิญความจริงที่โหดร้ายด้วยตัวของตัวเอง

น้ำตาที่เสียไปวันนี้จะเป็นบทเรียนให้กับวันพรุ่งนี้

ทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

วันนี้กับวันพรุ่งนี้ไม่มีทางที่จะเหมือนกันอย่างแน่นอน

คนที่รู้จักตัวตนของตัวเองดีที่สุดก็คือตัวเอง

ความเป็นจริง ไม่ใช่ความฝัน ไม่มีอะไรที่สวยหรู ไม่มีความสุขใดที่คงอยู่ตลอดกาล

อะไรที่ได้มาง่ายๆมักไม่มีค่า และสิ่งที่สูญเสียไปแล้วมักมีค่ามากเสมอ

...

ช่วงนี้ข้าพเจ้ารู้สึกเบื่อ...

เบื่อที่จะพูดกับบางคนที่ไม่ยอมฟังและเข้าใจสักที
อยากจะพูดหรือคุยให้รู้เรื่องมากๆเลยนะ ไม่ได้ต้องการหนี
แค่คิดว่าพยายามพูดไปขนาดไหน ก็เท่านั้นแหละ
กลายเป็นคำพูดที่ไร้ความหมาย ไร้ค่า...

อย่าพูดอีกเลยนะ ตอนนี้ข้าพเจ้าไม่อยากได้ยินอะไรแล้ว
ขอเถิดนะ ได้โปรดปล่อยให้คนคนหนึ่งได้อยู่กับตัวเอง
ขอโทษนะ กับสิ่งต่างๆที่ข้าพเจ้าได้ทำลงไป ทั้งที่ตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ
ให้อภัยแล้วนะ ข้าพเจ้าจะไม่โกรธแล้ว แต่คงไม่มีทางเป็นเหมือนเดิม
อย่าโทษตัวเองหรือโทษใครเลย ไม่มีใครผิดหรอก ทุกคนแค่กำลังค้นหาสิ่งที่ดีที่สุดให้กับตัวเองเท่านั้นแหละ

ข้าพเจ้าคิดว่า"ความรักไม่ใช่การครอบครอง" แต่เป็นการหวังให้คนที่เรารักมีความสุขก็เท่านั้น
ข้าพเจ้าไม่สามารถยอมรับความรักที่มีความหมายต่างไปจากนี้ได้
เพราะข้าพเจ้าใจแคบเกินไป จึงไม่สามารถทำใจยอมรับในบางสิ่งบางอย่างได้

เหตุการณ์นี้ทำให้ข้าพเจ้ากดดันมากๆ ทำอะไรไม่ถูก เพราะมีเพื่อนน้อยคนมากๆที่เข้าใจ และยอมรับฟังข้าพเจ้าจริงๆ <<< ขอบคุณมาก -/\-
ส่วนเพื่อนอีกหลายคนยังคงคิดแบบเดิม เข้าใจไปแบบเดิม โดยไม่เคยถามข้าพเจ้าสักคำ

อ่อ..ลืมไป คำพูดข้าพเจ้าไร้ค่าไปแล้วนี่นา

ข้าพเจ้ายอมเป็นคนที่เห็นแก่ตัวที่สุด ยอมเป็นคนที่เลวและชั่วช้าที่สุด เพื่อความสุขของตัวเอง ใครจะว่าผิดก็ว่าไปเถอะ ด่าไปเถอะ คงไม่มีคำพูดไหนมาทำร้ายจิตใจที่ด้านชาของข้าพเจ้าได้อีกแล้วหละ

...
ขอบ่นอีกทีนะ ฮะๆๆ

ความจริงกับความฝันช่างแตกต่างกัน
ความฝันมักสวยงามและดูดีกว่าความจริง
ถ้าฝันดีอ่านะ ฮะๆๆ


เช้าวันนี้ข้าพเจ้าฝันร้าย...
ฝันร้ายครั้งนี้เป็นสิ่งตกค้างในใจของข้าพเจ้า
เป็นความหวาดกลัวลึกๆ

กลัวว่าความสุขที่เคยมีจะหายไป
กลัวว่าจะมีสิ่งที่ไม่ดีๆเกิดขึ้น
กลัวว่าความสุขที่ข้าพเจ้ามีจะไม่ยั่งยืน
กลัวเพราะว่าไม่รู้ และเมื่อไม่รู้ก็เลยกลัว
.
.
.
กลัวว่าฝันร้ายครั้งนี้จะเป็นความจริง


...

เฮ้อ... ฟุ้งซ่านเนอะ = ="

ข้าพเจ้าไม่ใช่คนที่ดี แต่เป็นคนที่ใจร้ายมากๆ
ข้าพเจ้าทำให้คนคนหนึ่งเสียใจเมื่อวานนี้
บางครั้งความโหดร้ายก็จำเป็นสำหรับบางเหตุการณ์
ข้าพเจ้าไม่สามารถมีความเห็นใจได้อีก
ใจดีเกินไปจะทำให้ข้าพเจ้ามาทรมานในตอนหลัง
ข้าพเจ้าเห็นแก่ตัว ข้าพเจ้าไม่ดี เพราะข้าพเจ้าทำเพื่อตัวเอง

โลกนี้ไม่มีความเป็นธรรมอยู่แล้ว
คนหนึ่งมีความสุข ในเวลาเดียวกันอาจมีอีกคนหนึ่งที่เป็นทุกข์
เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต

ตอนนี้ข้าพเจ้าหวังเพียงว่าคนคนนั้นจะรับได้ในสักวัน

ข้าพเจ้าเป็นแผลร้อนในที่ลิ้นด้านขวาในข้างๆฟันกราม
ทรมานมาก กินข้าวแบบปกติไม่ได้ กินได้แต่โจ๊กมาสามวันแล้ว
อ๊ากกกกกกกกกกกกก...

สาเหตุที่เกิดร้อนใน

• เครียด
• นอนดึก พักผ่อนไม่เพียงพอ
• แปรงสีฟันไปโดน
• กินของร้อน เช่น ลำไย ทุเรียน
• เผลอไปกัด
• ท้องผูก

สำหรับข้าพเจ้า สงสัยว่าจะเกิดเพราะเครียดกะนอนดึก - -"

วิธีแก้

• กินของเย็น เช่นมังคุด น้ำใบบัวบก น้ำเก็กฮวย เฉาก๊วย ฟ้าทะลายโจร ฯลฯ
• ซื้อยามากิน ถ้าเป็นมากๆแล้วทนไม่ไหว ไปหาหมอดีกว่า

หัวค่ำวันนี้หลังกลับจากไปเดินJJ ข้าพเจ้ามองท้องฟ้าแล้วตกใจ

"เฮ้ย! นี่ท้องฟ้าแน่หรอ ยังกะภาพวาด"

ท้องฟ้าวันนี้เป็นสีน้ำเงิน มีก้อนเมฆสีเทาลอยต่ำๆ

ลวงตามากๆ = ="

(ฝนกำลังจะตกน่ะนะ)

เอารูปที่เคยวาดเมื่อนานมาแล้วมาลองแปะดู
^^ แต่ไม่ค่อยชัดนะ เพราะถ่ายด้วยมือถืออ่ะ แถมมืดอีก

อยากจะบ่นมานานและเกี่ยวกับรถตู้เนี่ย

ถึงจะใช้บริการเป็นประจำเกือบจะทุกวันเลยก็เหอะ



รถตู้นี่ดีแค่วิ่งเร็วกะได้นั่งเท่านั้นหละ

นอกนั้นแย่หมด ไม่ไหวเลยจริงๆ

ที่ข้าพเจ้าเคยเจอมาทั้งหมด ดังข้างล่างนี้หละ

• ปล่อยลงกลางทางแล้วให้ไปขึ้นอีกคัน
  
• โดนไล่ให้ไปนั่งในๆ ทั้งๆที่นั่งอยู่ไม่ได้ขวางทางใครอยู่แล้ว
  
• บอกให้จอดบางทีก็ไม่จอด ขับเลยป้ายก็มี
  
• วิ่งเลนใกล้ฟุตบาท ทั้งๆที่รถมีคนอยู่เต็ม (แอบหวังว่าจะได้ขึ้น)
  
• คิดราคาไม่เป็นมาตรฐานเอาซะเลย
  
• จ่ายแบงค์ 20 แล้วไม่ทอน -*-
  
• โดนคนขับบอกว่า "ทำไมไม่เดินมารอ
  ถ้าจะลง" (นั่งอยู่ในสุดจะให้เดินมาลงได้เร็วขนาดไหนกันเรอะ ห๊ะ!)
  

เคืองมากๆคือข้อสุดท้ายอ่ะ

ข้าพเจ้าเป็นผู้ใช้บริการรถของท่านนะ

ทำไมท่านไม่พูดให้มันดีๆกับลูกค้านิดนึง



ล่าสุด ข้าพเจ้าเคยบอกให้จอดแล้วคนขับไม่ได้ยิน

พอบอกอีกที ตอนที่ใกล้จะถึงป้ายละ

โดนคนขับบอกว่า "ทีหลังบอกล่วงหน้านานๆนะ"

เหอๆ เซงเลยทีเดียว

แม่งไม่ได้ยินเองแล้วยังมาสอนกลับอีก



โกรธๆๆๆ



คนขับรถตู้ดีๆก็มีนะ แต่น้อยมากจริงๆ

น้อยมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ



...

เมื่อไม่นานมานี้ข้าพเจ้าได้กลับไปเยี่ยมค่ายเลขที่โรงเรียนมัธยม

ได้เห็นรุ่นน้อง
ม.5 กับ ม.6 จัดค่ายกันอย่างดีและทุ่มเท

เป็นค่ายที่ดี แต่ก็มีปัญหาจนได้



.

.

.

เพราะมีน้อง ม.1 คนนึง

บอกกับพี่เลี้ยงประจำกลุ่มทำนองว่า พี่น่าเบื่อ มายุ่งอยู่ได้ รำคาญ

จนพี่เลี้ยงร้องไห้ไปเลย O_o"



พี่ๆที่มาเยี่ยมลงมติกันว่าให้ลงโทษน้องโดยการยึดพี่เลี้ยงประจำกลุ่ม

แล้วส่งพี่เลี้ยงคนใหม่ไปให้แทน



หลังจากนั้นก็ดัดนิสัยน้องสักเล็กน้อยประมาณชม.นึง

โดยให้ส่งตัวแทนน้องมาพูดความรู้สึกของตัวเองต่อพี่เลี้ยง

พอยิ่งฟังความรู้สึกของน้องๆ ม.1 ที่ออกมาพูดแล้วยิ่งเคือง



"น้องจะมีเหตุผลไปไหนคะ พูดจากใจน่ะเป็นมั้ย

ไม่มีทั้งคำขอโทษและขอบคุณ

มีแต่พยายามบอกว่าพี่เลี้ยงเดิมดีอย่างนั้นอย่างนี้

บางคนยังไปว่าพี่เลี้ยงคนใหม่อีก ว่าดีสู้คนเดิมไม่ได้

พอพวกพี่ๆลองย้อนถามกลับมากๆ น้องก็พยายามจะตอบ

เพื่อเอาชนะเพียงอย่างเดียว"

(ตอนนั้นข้าพเจ้าพูดไรไม่ได้มาก พยายามคิดไว้อย่างเดียวคือ

น้องยังเด็ก ยังเล็กอยู่ เลยไม่รู้จักกาลเทศะ เฮ้อ...)



หลังจากที่น้องพูดจบเรียบร้อย

พี่เลี้ยงประจำกลุ่มเดิมก็มาพูดความรู้สึก

ข้าพเจ้าแปลกใจมาก พี่เลี้ยงขอโทษน้องที่ทำตัวไม่ดี O o"

โอ้ว... สุดๆอ่ะ น้องส่วนใหญ่ซึ้งดี น้องหลายคนร้องไห้ด้วย

แต่ยังมีบางคนไร้สำนึกสุดๆ เห็นแล้วไม่ชอบจริงๆ

น้องยังมีอารมณ์มายิ้ม มาฮาได้อ่ะ ให้โล่เลย

แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องคืนพี่เลี้ยงคนเดิมให้กับน้องไป

.

.

.



ตั้งแต่ที่ข้าพเจ้าทำค่ายมา ไม่เคยเจอแบบนี้

ทั้งที่บางค่ายข้าพเจ้าไม่ค่อยได้ทำอะไร

น้องยังมาซึ้งได้อีก ตอนนั้นได้แต่งง - -a

แล้วเหตุการณ์แบบนี้ล่ะ



น่าคิดจริงๆว่าทำไมเด็กเดี๋ยวนี้ ไม่กล้าที่จะพูดคำว่า

ขอโทษ ขอบคุณ



...

แต่จะไปว่าเด็กก็ไม่ได้เนอะ

ผู้ใหญ่บางคนยังทำตัวเหมือนเด็กๆอยู่เลย

ตอนเด็กๆ ข้าพเจ้ารู้สึกอยากโตเป็นผู้ใหญ่มากๆ

แต่พอโตแล้ว ก็เริ่มคิดตรงข้าม อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง



ครั้งหนึ่ง ขณะที่ข้าพเจ้ารอรถตอนเช้า

ข้าพเจ้าคิด ...รถทำไมมาช้าจังเลย รอจนเบื่อแล้วเนี่ย

พอรถเมย์มา

ข้าพเจ้าคิด ...คนแน่นจัง ต้องเบียดอีกละ

ขณะที่ข้าพเจ้าอยู่บนรถเมย์

ข้าพเจ้าคิด ...เฮ้อ ร้อนก็ร้อน รถยังมาติดอีก

คิดถึงรถยนต์แอร์เย็นๆจัง - -



ย้อนกลับไปตอนเด็ก ที่นั่งรถยนต์เป็นประจำ

กลับรู้สึกอยากนั่งรถไปโรงเรียนเองแทบตาย

ตอนนี้อยากนั่งรถแอร์เย็นๆ ทั้งที่ตอนเด็กไม่อยากนั่ง



ตอนเด็ก เวลาจะหาเพื่อนทำได้ง่ายมากๆ

เพียงเดินไปบอกว่า "เข้ากลุ่มด้วยคนดิ" ก็เป็นเพื่อนกันได้แล้ว

แต่ตอนนี้ คุยกันมาเป็นปีๆ หลายคนยังไม่รับว่าเป็นเพื่อนกันอีก



ตอนเด็กๆ มีอยู่เรื่องนึงที่ข้าพเจ้าไม่ชอบอย่างมาก

คือเมื่อถามผู้ใหญ่บางคนไปแล้ว ได้รับคำตอบว่า

"เป็นเรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว"

ตอนนั้นได้แต่คิดว่าจะรีบๆโตให้ดู ^^

และตอนนี้ข้าพเจ้าก็เลยอยากรู้ไปทุกเรื่อง

เพื่อชดเชยตอนเด็กๆ (เป็นข้องอ้างได้อีก ...อิอิ)



ข้าพเจ้ารู้สึกว่า ยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งคิดเยอะขึ้น พอคิดเยอะขึ้น

อะไรๆก็ไม่ดีไปซะหมด เพราะเห็นแต่ข้อเสียของมัน

ตอนเด็ก มองโลกในแง่ดีไปแทบทุกด้าน

อยากทำไรก็ทำ ทำไปก่อนค่อยคิดค่อยเรียนรู้กันไป

เรียนรู้จากการกระทำ ได้อะไรเยอะมากเลยนะ

อย่างน้อยก็มากกว่าการไม่ทำอะไรเลย



เด็กๆมองโลกให้เป็นไปตามที่ตัวเองต้องการ ช่างฝัน

แต่ผู้ใหญ่มองโลกตามความเป็นจริง

ความจริงนั้นโหดร้าย ผู้ใหญ่ที่พบเจอกับเรื่องโหดร้ายมามาก

จึงกลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายไปซะส่วนใหญ่



ข้าพเจ้าเคยอ่านหนังสือเล่มนึง เป็นเรื่องเกี่ยวกับการกระตุ้นความคิด

วิธีกระตุ้นความคิดสร้างสรรค์วิธีนึงคือ พยายามคิดให้เหมือนเด็ก

สนุกไปกับทุกๆการกระทำของแต่ละวัน แค่นั้นหละ

แต่พอโตแล้ว สิ่งนี้ทำยากจริงๆเนอะ = ="



...

ในวันจันทร์โดยทั่วไปแล้วข้าพเจ้ามีเรียน Law ในตอนเช้า
และพละในตอนบ่าย

แต่จันทร์ที่พึ่งผ่านมานั้นอ.บอกว่าไม่ต้องมาเรียนเพราะอ.ไม่อยู่

ข้าพเจ้าคิด อืม... ^^

คืนก่อนหน้านั้น ข้าพเจ้าตกลงกับเพื่อนว่าจะไปเรียนแน่ๆ

พอตกดึก ข้าพเจ้ากลับนั่งเล่นเนตเพลินจนเช้าซะงั้น = ="

คิดในใจว่าตื่นไม่ไหวแน่ๆก็เลยไปอาบน้ำตอนประมาณตีห้า

อาบเสร็จก็นอน นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของการนอนทั้งวันของข้าพเจ้า



พอวันอังคาร ข้าพเจ้าตื่นแต่เช้าเพื่อไปเรียนตอนสายๆ

และเลิกเรียนตอนประมาณทุ่ม กลับถึงคอนโดประมาณสามทุ่ม!

เหนื่อยสุดๆ แต่ก็ว่าใครไม่ได้ แค่ยืนรอรถนานหน่อยเกือบๆชม.เท่านั้น

ปกติยืนรอประมาณนั้นก็ยังไม่เมื่อยขนาดนี้

อีกทั้งช่วงเย็นๆของวันนี้ข้าพเจ้าก็ง่วงผิดปกติอีกด้วย

เป็นเพราะเมื่อวันจันทร์นอนทั้งวันแน่ๆเลย = =



...

บ่น บ่น บ่น ...

เด็กหญิงเป็นคนขี้อาย ไม่กล้าคุยกับคนอื่นก่อน

จึงรู้สึกประหม่า เกร็ง และไม่มั่นใจ



เด็กชายเป็นคนขี้อายเล็กน้อย เก็บอารมณ์

ไม่ยิ้มให้ใครง่ายๆ โลกส่วนตัวสูง



วันแรก...

เด็กหญิงต้องใช้ชีวิตในสถานที่ที่แปลกใหม่

มีเพื่อนที่ไม่ค่อยสนิทกันเท่าใดนัก

เด็กหญิงจึงรู้สึกกลัว และหวั่นใจ

เด็กชายมาพร้อมกับเพื่อนที่สนิท

เด็กชายพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมไม่กลัวสิ่งใด



วันที่สอง...

เด็กหญิงท้อแท้และหมดหวังในทุกสิ่ง

เด็กชายเดินมาหาเพื่อนแล้วเหลือบมองเด็กหญิง

เด็กหญิงที่กำลังจะร้องไห้ ได้เด็กชายคอยช่วยเหลือ

เด็กชายรู้สึกเหมือนเป็นหน้าที่ แต่ก็พอใจ

เด็กหญิงรู้สึกเกรงใจเด็กชายมากมาย

แต่ก็ไม่อยากให้เด็กชายไปไหน



วันที่สาม...

เด็กชายอยู่เคียงข้างเด็กหญิง

เด็กหญิงเริ่มสงสัยในตัวเด็กชาย

พร้อมกับที่เด็กชายเริ่มสนใจในตัวเด็กหญิง

เด็กหญิงและเด็กชายได้พูดคุยกันมากขึ้น

แม้จะไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร

แค่วันนี้มีความสุขที่ได้อยู่ด้วยกัน

เด็กหญิงและเด็กชายก็พอใจแล้ว



วันที่สี่...

เด็กชายไม่ไปไหนไกล

เด็กหญิงเริ่มทดสอบเด็กชายตอนทีเผลอ

การทดสอบทุกครั้งทำให้เด็กหญิงยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเด็กชายเห็นเด็กหญิงยิ้ม จึงยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว

ไม่มีความทุกข์ให้เจออีกต่อไป



วันที่ห้า...

ครั้งหนึ่งเมื่ออาจารย์กล่าวว่า

"พักสายตาบ้าง ลองหาสิ่งสวยงามในห้องดูสิ"

เด็กชายหันมามองเด็กหญิงทันที

ขณะเดียวกันนั้นเองเด็กหญิงก็หันไปสบตาเด็กชายพอดี

ความสุขเกิดขึ้นโดยฉับพลัน และโลกก็กลายเป็นสีชมพู



วันที่หก...

เด็กชายและเด็กหญิงเริ่มหวั่นไหว

วันที่ต้องจากกันเริ่มใกล้เข้ามา

เวลาอันแสนสุขใกล้หมดลงแล้ว

เด็กทั้งสองใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น

และได้แลกเปลี่ยน Diary กัน

เด็กชายกลั่นกรองความรู้สึกทั้งหมด

ใส่ลงใน Diary ด้วยถ้อยคำที่งดงามเปี่ยมความหมาย

แม้เด็กชายเป็นคนขี้อาย แต่ก็เขียนทุกอย่างด้วยหัวใจ

ตรงข้ามกับเด็กหญิง ซึ่งเขียน Diary ด้วยความกลัวและกังวล

สิ่งที่ปรากฏ เป็นถ้อยคำที่ไร้ความรู้สึก ไม่มีชีวิตชีวา

เด็กหญิงได้เพียงหวังว่า Diary ที่ไม่มีหัวใจนี้

จะไม่ทำร้ายความรู้สึกของเด็กชาย และเด็กชายคงเข้าใจ



วันที่เจ็ด...

เมื่อเวลาที่จากกันมาถึง

เด็กชายยืนส่งเด็กหญิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ไม่รู้อนาคตว่าจะได้เจอกันอีกหรือไม่

เด็กหญิงกลั้นน้ำตาเต็มที่

เพื่อที่จะยิ้มและโบกมือลาเด็กชาย



อีกวันหลังจากนั้น...

เด็กหญิงเปิด Diary ที่เด็กชายเขียนให้แล้วอ่าน

น้ำตาไหลมาตอนไหนไม่รู้

ทำไมเด็กชายถึงดีอย่างนี้

ทำไมตัวเองถึงแย่อย่างนี้

Diary ของเด็กหญิง ไม่ได้ใส่หัวใจลงไปเลย

แต่เด็กหญิงกลับพบหัวใจดวงโตใน Diary ของเด็กชาย

เด็กหญิงได้ทำลายหัวใจของเด็กชายลงไปโดยไม่รู้ตัว

ทั้งๆที่เด็กหญิงรู้สึกไม่ต่างจากเด็กชาย

เพียงแค่ความกังวลเพียงนิด

กลับสามารถทำให้ความหวังนั้นจางหายไป

เอากลับมาไม่ได้อีกแล้ว

สายไปแล้ว

ตอนนี้สายไปแล้ว

สายไปแล้วจริงๆ

.

.

.



[โปรดติดตามตอนต่อไป]

...

ยังมีคำว่า "สายเกินไป" อยู่บนโลกนี้

โปรดใช้ชีวิตอันน้อยนิดอย่างระมัดระวังนะ ^^

ณ วันหนึ่ง ข้าพเจ้าเคยตั้งใจไว้ว่า...

"ข้าพเจ้าจะไม่เสียใจในสิ่งที่ข้าพเจ้าได้เลือกและทำลงไปแล้ว"

แต่แล้วก็ต้องกลับมาเสียใจอีกครั้ง

รู้อยู่ว่าวันเวลาย้อนคืนไม่ได้

สิ่งที่ผ่านมาแล้ว ก็กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

น่าจะทำให้ดีที่สุด ตั้งแต่วันนั้นเวลานั้น แย่จริงๆ

หากต้องเลือกระหว่างสองทาง

• ทำในสิ่งที่คิดว่าดีและน่าทำ
  
• ทำในสิ่งที่ตัวเราเองต้องการ
  

มันเลือกยากในระดับหนึ่ง ว่ามะ - -

บางครั้งสิ่งที่เราอยากจะทำมันไม่ควรทำ

บางครั้งสิ่งที่น่าทำ เรากลับไม่มีอารมณ์จะทำซะงั้น

มีหลายครั้งที่ข้าพเจ้าทำพลาดไป เพราะเลือกไม่ถูกว่าควรทำแบบไหนดี

การเลือกทำในสิ่งที่อยากทำ ทำให้เราไม่ต้องฝืนใจตัวเอง

แต่บางครั้งมันไม่ใช่ทางเลือกที่ดีเลย

สุดท้ายก็มาเสียใจอีก เพราะตามใจตัวเองมากเกินไป

แล้วแบบไหนล่ะที่เรียกว่าพอดี

แบบไหนดีล่ะ? ...ชีวิตนี้เป็นของเรานะ

ทำไมเราต้องเลือกทำในสิ่งที่เราไม่อยากจะทำ แต่ควรทำด้วย

เรายังใช้ชีวิตไม่คุ้มค่าเลย หลายอย่างเลยนะที่ยังไม่ได้ทำ

สุดท้ายแล้วเราควรเลือกในทางที่เราน่าจะสบายใจที่สุดรึป่าว

ทางที่จะไม่ทำให้ตัวเราในอนาคตเสียใจงั้นหรอ

ไม่เข้าใจจริงๆ >.<



...

จริงๆก้อไม่ค่อยได้ดูหรือฟังเพลงไทยเท่าไหร่นะช่วงนี้

แต่วันนี้บังเอิญไปเจอกระทู้นึงในเว็บบอร์ดเพลงของสนุกดอทคอมเข้า

ก็อ่านๆไปเรื่อยๆ เริ่มเคืองตั้งแต่ที่ไประรานคนอื่นแล้ว - -"

เกาหลีเค้าเกี่ยวด้วยมั้ยเนี่ย เฮ้อ... แต่ละคน

อ่านไปเรื่อยๆเบื่อๆ จนมีโพสต์นึงแปะลิงค์ไว้

เข้าไปดูปั๊ป อื้ม...

จากที่แค่เคืองนี่แบบ

ฮึ่ม.. ไรอ่ะ

ไม่ไหวแล้วจริงๆอ่ะ แบบนี้

กดดูรูปเลยละกัน

http://i578.photobucket.com/albums/ss221/sone9snsd/Copy7day.jpg



...

เพื่อนๆคิดว่าไงกัน

อื้ม.. "7 Day" นี่เป็นชื่อวงสินะ

ข้าพเจ้านี่ตกข่าวจริงๆ

ทำไมเวลาใกล้สอบต้องนอนนาน และบ่อยด้วย

ทำไมไม่รู้สึกว่าจะต้องอ่านแล้ว ต้องอ่านให้จบซะทีแล้วน้า

ทำไมอ่านหนังสือไม่เคยทนเลย วอกแวกตลอด ไอ้คนสมาธิสั้น T^T

ทำไมพ่อแม่ก็กระตุ้นแล้ว กระตุ้นอีก ไม่เห็นจะเป็นผลน่อ...

ทำไมอ่านหนังสือที่ห้องคนเดียวนี่ หลับแล้วหลับอีก

ทำไมดูวีดีโอแล้วยังง่วงอีกอ่า อ.เค้าออกจะสอนได้ดี

ทำไมอ่านแล้วไม่จำเลยน้า แย่ที่สุด

ทำไมรู้สึกอยากเขียน อยากจดนะ แต่ไม่เคยทำได้ซะที

ทำไมจะต้องเม้าท์บ่อยด้วย ช่วงใกล้สอบเนี่ย

ทำไมจะต้องมารอเก็บผลผลิตใน happy farm ด้วยเนี่ย - -"

ทำไมอยู่ดึกๆ แต่ไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ทำไมยังพิมพ์อยู่ได้...



...

เฮ้อ~